به راستی که سؤال عجیبی ست. من که هستم؟! و چه کسی است که بتواند این ادعای بزرگ را کند که چه کسی هست؟! آری؛ من ایمان تاجیک هستم. آری؛ از سال ۱۳۹۰ خورشیدی تا به امروز تکتک لحظاتم را گذاشته ام تا به روح و عمق جان آدمیان دسترسی یابم چرا که این حرفهی من است؛ آری مدارج عالیه را در چهاردیواری های آموزشی یکی پس از دیگری در طریق «شناخت روان ِ آدمی» طی کردم؛ گاه در وطن گاه برای یافتن یک واو از آن علم به دور از وطن سفر کردم؛ اما واقعا «من» این ها هستم؟!
شاید که این افتخار را داشته ام تا روح و جان هزاران نفر را تا به امروز از زندان جسم شان آزاد کنم و مسیر شکوفایی را نشان شان دهم؛ اما باز می پرسم که «من» که هستم؟ و شاید بهترین عباراتی که بتواند توضیح دهد چرا در این مسیر قدم نهادم همین باشد که در جست و جوی «من» حقیقی ِ خود بودم.
و خدا را هزاران بار شکر که یافتم، اما دو صد حیف که مرا توان گفتن نیست؛ جز آنکه بگویم هرکسی را فقط خودش خواهد یافت که چه کسی هست.
و امروز بسی خوشحال از این تقدیر زیبا که لطف پرودگار در کنار هم خانه هایی جسور،
متعهد و خلاق که هر کدام «من» خویش را یافته قرار دارم و افتخار هم نشینی با این اعضای بی نظیر را دارم.
بله درست است گفتم هم خانه؛ چون ما اعضای یک خانواده هستیم که یک به یک بر من افزون شدند.
